Ta bajka powstała z miejsca głębokiego poruszenia i czułości wobec dzieci, które żyją na styku światów: między mamą a tatą, między ciszą a krzykiem, między domem a brakiem domu.
To opowieść o Drzewie Ciszy, pod którym spotykają się dzieci noszące emocjonalne plecaki. Każde z nich ma swoją historię, swój ból i swoją odwagę.
Mistrz Puchacz uczy je, że dom może być w sercu, a cisza może mówić głośniej niż słowa.
Mały chłopiec, który nosi w plecaku smutek,
bo mama i tata mieszkają osobno>
Chłopiec o cichych krokach,
który czuje, że czasem znika
Dziewczynka z sercem rozdzielonym
między mamą a tatą
Trzyma muszelkę, by słyszeć morze,
gdy rodzice krzyczą
Dziewczynka z Domu Dziecka,
która szuka swojego miejsca
Mądry przewodnik,
który uczy dzieci budować dom w sercu
Interaktywne ćwiczenia pomagające dzieciom nazwać i oswoić emocje:
Praktyczne wskazówki i rytuały wspierające relację z dzieckiem:
– domów pełnych krzyku,
– rodzin po rozwodzie,
– domów dziecka,
– a także tych „idealnych”, gdzie… nikt nie mówi, co naprawdę czuje.
🐾 Mistrz Puchacz uczy, że nie ma lepszych i gorszych rodzin –
są tylko dzieci, które chcą być widziane.
I dorośli, którzy mogą nauczyć się słuchać bez oceny.
🧠 Oparta na psychologii przywiązania, traumie rozwojowej i realnych potrzebach dzieci, bajka zawiera:
✅ 7 poruszających rozdziałów
✅ ćwiczenia emocjonalne dla dzieci
✅ pytania i rytuały dla rodziców
✅ afirmacje uzdrawiające
✅ List od Mistrza Puchacza – dla małego i dużego serca
🔗 Pobierz za darmo bajkę, która może zmienić sposób, w jaki mówisz ze swoim dzieckiem.
Dla siebie. Dla niego. Dla Waszego Domu w Sercu.
Amelka mieszka tydzień u mnie, tydzień u taty. Kiedy przeczytałam o Lili z ‘rozdzielonym sercem’, poczułam, że ktoś wreszcie to rozumie. Moja córka pierwszy raz powiedziała mi, że boi się mówić, jak tęskni za tatą, bo nie chce, żebym była smutna. Ta bajka otworzyła nam drzwi do rozmów, których unikałyśmy od miesięcy. Teraz przed snem robimy rytuał ‘Dom w sercu’. To nasza nowa tradycja.
W mojej klasie jest kilkoro dzieci z rozbitych rodzin. Zawsze brakowało mi narzędzia, żeby z nimi rozmawiać. Czytamy ‘Puchacza’ podczas godzin wychowawczych i widzę, jak dzieci się otwierają. Michał, który nigdy się nie odzywał, powiedział: ‘Ja też jestem jak Tymo, nikt mnie nie widzi’. Od tej pory zwracam na niego szczególną uwagę. Ta bajka to nie tylko historia – to most między dziećmi a dorosłymi. Poleciłam ją już wszystkim rodzicom.
Przeczytałem sam, potem z chłopakami. Kiedy doszliśmy do Deklaracji Dziecka, Antek powiedział: ‘Tato, ja też nie chcę wybierać’. Zrozumiałem, ile błędów popełniłem, pytając synów o mamę, skarżąc się przy nich. Ta książka nauczyła mnie więcej o byciu rodzicem po rozwodzie niż wszystkie poradniki. Teraz mamy ją w dwóch domach – u mnie i u mamy
